Επιχειρήσεων

Απόρριψη αίτησης ασφαλιστικών εγγραφής προσημείωσης υποθήκης. Υπ΄ αρ. 14.394/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων)

Με την κρινόμενη αίτηση, η αιτούσα (Τράπεζα) ζητεί να διαταχθεί ως ασφαλιστικό μέτρο η εγγραφή προσημείωσης υποθήκης επί ενός ακινήτου της καθής μέχρι του ποσού των 34.265,33 ευρώ, επικουρικά δε η δικαστική μεσεγγύηση του ιδίου ακινήτου, προκειμένου να εξασφαλιστεί η απαίτησή της και να καταδικασθεί η αντίδικος της στην πληρωμή των δικαστικών της εξόδων.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 725 παρ. 1 ΚΠολΔ, το δικαστήριο δικαιούται να διατάξει ως ασφαλιστικό μέτρο τη δικαστική μεσεγγύηση κινητών ή ακινήτων ή ομάδας πραγμάτων ή επιχείρησης, αν υπάρχει σχετική με την κυριότητα, τη νομή ή την κατοχή ή οποιαδήποτε άλλη διαφορά σχετική με αυτά ή αν κατά τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου μπορεί να ζητηθεί μετεγγύηση. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το ασφαλιστικό μέτρο της δικαστικής μεσεγγύησης, το οποίο αναγνωρίζεται ως αυτοτελές ασφαλιστικό μέτρο, μπορεί να ζητηθεί για την εξασφάλιση της μελλοντικής άμεσης αναγκαστικής εκτέλεσης προς παράδοση ή απόδοση δεσμευόμενου πράγματος, εφόσον υπάρχει διαφορά για την κυριότητά του πράγματος ή και για άλλο δικαίωμα είτε πάνω στο πράγμα είτε σχετικά με αυτό. Συνεπώς, η ασφαλιζόμενη με δικαστική μεσεγγύηση αξίωση δεν έχει υποχρεωτικά εμπράγματο χαρακτήρα, αλλά μπορεί να είναι και απλή ενοχική αξίωση ως προς το δεσμευόμενο αντικείμενο (βλ. Κράνη σε Κεραμεύς/Κονδύλης/Νίκας, «Ερμηνεία ΚΠολΔ¨, τόμος ΙΙ, εκδ. 2000, άρθρο 725 2), όπως λ.χ. είναι η αξίωση για παράδοση πωληθέντος ή προσυμφωνημένου να πωληθεί κινητού (ΜΠΠειρ 35/1991 Δ 1992, 351), ή για διάρρηξη καταδολιευτικής απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας (ΜΠΑ 4953/2011 δημοσιευμένη στην ΤρΝομΠληρ ΝΟΜΟΣ, ΜΠΚορ 734/1983 ΝοΒ 1984. 700)

Ως εκ τούτου το Δικαστήριο έκρινε απορριπτέο ως μη νόμιμο το επικουρικό αίτημα περί δικαστικής μεσεγγύησης, δεδομένου ότι το ανωτέρω ασφαλιστικό μέτρο δεν μπορεί να ζητηθεί προς εξασφάλιση οιασδήποτε αξίωσης της αιτούσας σε βάρος της κυρίας του ακινήτου, αλλά μόνον αν υπάρχει αξίωση της (εμπράγματη ή ενοχική) που να έχει σχέση με το ακίνητο η δικαστική μεσεγγύηση του οποίου ζητείται.

Περαιτέρω, από τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία, δεν προέκυψε ότι υφίσταται άμεσος κίνδυνος περαιτέρω επιβάρυνσης της ιδιοκτησίας της καθής η αίτηση με εμπράγματα δικαιώματα υπέρ τρίτων. Επίσης, κανένα συγκεκριμένο περιστατικό δεν προέκυψε το οποίο να καταδεικνύει πρόθεση της καθής η αίτηση να αποξενωθεί από το πιο πάνω περιουσιακό της στοιχείο, ενώ μόνον η αδυναμία της να ανταποκριθεί στις προς την αιτούσα οικονομικές της υποχρεώσεις δεν παρέχει ένδειξη προς τούτο. Άλλωστε, το πιο πάνω διαμέρισμα αποτελεί την κύρια κατοικία της και συνεπώς πρόδηλο παρίσταται το συμφέρον της να παραμείνει το ιδιοκτησιακό του καθεστώς ως έχει. Επομένως, η κρινόμενη αίτηση, κατά το μέρος που κρίθηκε νόμιμη, απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ΄ ουσίαν Τέλος, το Δικαστήριο καταδίκασε την αιτούσα Τράπεζα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της καθής η αίτηση, τα οποία όρισε στο ποσό των 250 ευρώ.